ยิ่งฉันได้ทำงานกับลูกค้ามากขึ้น ฉันก็ยิ่งรู้สึกดึงดูดเข้าสู่ “ศาสตร์แห่งการดูแลร่างกายแบบไทย” มากขึ้นเรื่อย ๆ และได้ตระหนักว่า...

“ฉันอยากเป็นผู้ที่สามารถเยียวยาผู้อื่นได้อย่างแท้จริง”

นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจเดินทางกลับไปยังประเทศไทยอีกครั้ง เพื่อ “ฝึกฝนตนเองอย่างจริงจัง”

ฉันเรียนตามโรงเรียนนวดไทยหลายแห่งในกรุงเทพฯ และเชียงใหม่ แต่สิ่งที่สังเกตได้คือ… แต่ละโรงเรียนจะสอนแค่ “รูปแบบของโรงเรียนนั้น” เท่านั้น

ทั้งที่ “รูปร่าง ปัญหา และอาการของแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย” แต่ทำไมเราถึงใช้รูปแบบการนวดเดียวกันกับทุกคนได้ล่ะ?

คำถามนี้ค้างคาในใจตลอดเวลา...

​

และในช่วงเวลานั้นเอง ฉันก็ได้พบกับคุณครูชารัม (Shahram) ชาวอิหร่านผู้เป็น Spiritual Teacher ที่อาศัยอยู่ในเชียงใหม่ โดยบังเอิญ… แต่เปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล

คำปรารถนาของฉันคือ

“อยากเป็นคนที่สามารถเยียวยาผู้อื่นได้อย่างแท้จริง”

และสิ่งที่อาจารย์ชารัมตอบคือ...

“นั่นคือการพัฒนา ‘จิตวิญญาณของตัวเอง’ ให้เติบโตขึ้น”

​

คำสอนของอาจารย์คือ “ตราบใดที่เรายังถูกควบคุมด้วย ‘อีโก้’ และ ‘ความคิดในหัว’ พลังงานที่ส่งออกไปในระหว่างการเยียวยาก็จะไม่บริสุทธิ์”

ผู้เยียวยาที่แท้จริงต้องกลายเป็น “ท่อโปร่งใส” ให้พลังงานไหลผ่านได้อย่างบริสุทธิ์

​

จากวันนั้นเป็นต้นมา ฉันเริ่มใช้ชีวิตอยู่กับ “การนั่งสมาธิทุกวัน”

ฝึกสังเกตและปล่อยวาง “อีโก้” และ “ความคิดยึดติด” ของตัวเอง เผชิญหน้าและพูดคุยกับตัวตนภายใน… อย่างลึกซึ้งที่สุดเท่าที่เคยทำมา

​

อีกหนึ่งคำสอนสำคัญของอาจารย์ชารัมคือ

“การปล่อยวางจากความยึดมั่น”

วันหนึ่ง ฉันตัดสินใจโกนผมจนเกลี้ยง ซึ่งถือเป็น “สัญลักษณ์ของความยึดมั่นในความเป็นผู้หญิง” ที่ฉันแบกไว้มาตลอด

และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทาง “การฝึกจิตแบบเข้มข้น” ที่กลายเป็นบทหนึ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของฉัน

​

ฉันได้สัมผัสประสบการณ์ลี้ลับที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่สิ่งที่ฉันต้องเผชิญอย่างหนักหน่วงคือ...

“พลังจิตโจมตี” หรือ Psychic Attack

มันทำให้ฉันตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า เหมือนเป็น “คนไร้วิญญาณ” เหมือนไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป

ความกลัวอย่างรุนแรง และพลังงานด้านลบที่มองไม่เห็น ถาโถมเข้ามาจนฉันแทบล้มทั้งยืน

ฉันรู้สึกว่า… ถ้ายังอยู่ที่เดิมต่อไป ตัวฉันอาจ “พัง” ลงอย่างแท้จริง

ในตอนนั้น ฉันโกนผมและถูกพ่อแม่ตัดขาด ไม่มีที่ให้กลับไป จึงตัดสินใจเดินทางไปยังเกาะทาเคโทมิที่โอกินาว่า สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยให้ฉัน “เปลี่ยนแปลงตัวเองได้”

​

ที่นั่น… ฉันได้ทำงานในร้านอาหารเล็ก ๆ บนเกาะ และมีคนใจดีให้ฉันเช่าบ้านชั้นเดียวแบบเรียบง่าย

แต่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน พลังจิตโจมตี (Psychic Attack) ก็ยังตามมาหลอกหลอน

สุดท้าย ฉันก็ต้องออกจากเกาะนั้นราวกับถูกขับไล่ และไม่รู้เลยว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร เรียกได้ว่า… เป็น “ภาวะสิ้นหวังอย่างแท้จริง”

​

ต่อมา ฉันย้ายไปอยู่เกาะอื่น และได้เริ่มทำงานที่ร้านอิซากายะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

ในวันหยุด ฉันมักไปทะเลคนเดียว ร้องเพลง พูดกับตัวเอง ปลอบใจตัวเอง… เพื่อพยายามประคองสภาพจิตใจให้กลับมาเข้าที่

​

เวลาผ่านไปประมาณ 1 ปี ผมที่เคยโกนก็ยาวขึ้น

และวันหนึ่ง… ฉันก็ “เดินกลับบ้าน” เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (หัวเราะ)

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความต้องการของฉัน กับ ความคาดหวังของพ่อแม่ ไม่เคยตรงกันเลย

ฉันมักจะ “เลือกเส้นทางของตัวเอง” แม้พ่อแม่จะไม่เห็นด้วยก็ตาม

แต่ในขณะเดียวกัน… ความรู้สึกว่า “พ่อแม่ไม่เข้าใจฉัน” “ไม่เชื่อใจฉัน” หรือ “ไม่มีวันเข้าใจกันได้” ก็ฝังแน่นอยู่ในใจมาตลอด

ในใจของฉัน มีคำถามที่ไม่เคยหายไปเลย...

“ทำไมพ่อแม่ถึงไม่เข้าใจฉันบ้าง?”

ฉันเริ่มรู้สึกว่า ไม่ว่าจะพูดความรู้สึกจริงแค่ไหน พวกเขาก็จะไม่มีวันเข้าใจอยู่ดี

สุดท้าย ฉันก็แทบไม่เคย “เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริง” กับครอบครัวอีกเลย

ภาพจำในใจของฉันคือ

“ครอบครัว = คนที่ไม่มีวันเข้าใจกัน”

ความคิดนี้ฝังรากลึกในหัว และกลายเป็นความเชื่อที่ฉันไม่รู้จะสลัดออกไปอย่างไร

ด้วยเหตุนี้ ทุกครั้งที่มีเรื่องสำคัญต้องตัดสินใจ ฉันจะไม่ปรึกษาใคร… แต่ “ตัดสินใจเองแล้วค่อยบอกทีหลัง”

ฉันรู้ว่า ถ้าปรึกษา ก็จะถูกห้าม และถ้าฉันยอมให้พวกเขาห้ามได้ ฉันอาจจะกลับมารู้สึกเสียใจ แล้วโทษพ่อแม่ภายหลัง

ฉันจึงเลือกที่จะ “แบกรับมันทั้งหมดไว้คนเดียว”

แต่แล้ว… ฉันได้ดูหนังเรื่อง “สัญญากับพระเจ้า (かみさまとのやくそく)” และได้รู้จักกับศาสตร์ที่เรียกว่า “การศึกษาเรื่องความทรงจำก่อนเกิด (胎内記憶教育)”

มันทำให้มุมมองของฉัน ต่อ “ความสัมพันธ์ในครอบครัว” และ “ความเข้าใจที่เคยคลาดเคลื่อน” เริ่มเปลี่ยนไปอย่างลึกซึ้ง

​

เมื่อฉันได้เรียนรู้ “胎内記憶教育” ความเข้าใจเกี่ยวกับพ่อแม่ และการมองสิ่งต่าง ๆ ในชีวิต
ก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

เรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน เริ่มเชื่อมโยงเป็นเส้นเดียวกัน

แม้แต่ประสบการณ์ที่เคยรู้สึกเสียใจ… ก็เริ่มกลายเป็น “เรื่องราวที่มีสีสันและความหมาย”

​

มันคือความรู้สึกคล้าย ๆ กับ “ได้ตรวจคำตอบของชีวิตตัวเอง” ฉันเริ่มมองเห็นว่า ทุกประสบการณ์ในชีวิต มีคุณค่าและความหมายของมันเสมอ